Eind van de jaren vijftig werd de hunker naar dorpsvoetbal steeds groter en groter. Wie echt wou voetballen in de buurt van Mechelen-Bovelingen, moest immers naar Heers VV of Daring Jeuk. Onze jeugd liep toen bijna allemaal school in Waremme, alwaar ze ook vlug werden ingelijfd bij Stade Waremmien waar ze soms succesvol doorgroeiden, cfr. Jules VANDERBEMDEN…
Maar ook de supporters dachten nog met heimwee terug aan het vooroorlogse beloftevolle Red-Star Mechelen. Af en toe werd er op zondag wel eens wat vriendschappelijk gevoetbald met een buurdorp door de caféploeg die ook Red-Star noemde, maar dat kwam niet echt van de grond.
De doorbraak kwam er in 1957. In Rukkelingen was men ook gestart met een ploeg en in Mechelen vonden ze dat ze niet mochten achterblijven.
Walter GUILLIAMS, caféhouder, smeedde de plannen en kon enkele mensen warm maken voor de uitvoering. Janneke WAUTERS, destijds voorzitter van Red-Star, werd opnieuw voorzitter en stond zijn weide af; Jefke van Rikske trok er de appelbomen uit met de tractor van zijn dorsmachine, en tientallen sympathisanten hielpen het terrein klaarmaken. René FRANCIS, Jules ONKELINX, Frans MISSOTTEN, Ernest SCHOEFS vormden het bestuur en Renier MISSOTTEN nam het trainerschap waar.
Eendracht MECHELEN startte officieel bij de Belgische voetbalbond in het seizoen 1958-1959 in 3e provinciale met een eerste ploeg en reserven onder de clubkleuren: geel (trui) - wit (broek).
In het begin bestond de ploeg uit een mengeling van routine (ouderen) zoals Mathieu LEMAIRE, Armand JANSSIS, Renier en Nicolas MISSOTTEN, Bert "Piccard" JANSSIS, François BUDO, Manus ORY, Eugène en Wim SCHROYEN, André MISSOTTEN, aangevuld met plaatselijk talent Jean "klak" VANZWIJGENHOVEN, Maurice HERCK, Jef LEMAIRE, Raymond "kadée" DEJACE, Charly VANAKEN, Lambert VANDEVELDE, Jef VREVEN en Theo RUTTEN.
De start was hoopvol. In de voetbalwei was nog geen kantine zodat toen nog iedereen naar huis moest zonder pintjes, behalve wie het aandurfde om even af te zakken naar het sportlokaal "In de zaal, bij Walthère". De verplaatsingen gebeurden met een autocar omdat er geen auto’s genoeg waren. De reserven werden aangebracht met één of ander camionnetje. Ook de supporters amuseerden zich weerom en om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen, werd er jaarlijks een tweedaags Pinkstertornooi georganiseerd waarbij een Vlaamse kermis werd gehouden en tot laat in de nacht werd gedanst op een houten vloer in de voetbalwei.
Ernest SCHOEFS (1960-1964) volgde Janneke op als voorzitter en Maurice VANSTAPEL, die
jarenlang had gespeeld in het eerste elftal van Stade Waremme, werd aangekocht als speler-trainer. Vlug kwamen er ook enkele talentvolle jongeren uit eigen kweek: Jef VANZWIJGENHOVEN, Jean VREVEN, Fernand ABEELD, Jos SCHOEFS, Romain BIETS, Fons LARMINIER, Roger VANDENBORNE, Henri JANSSIS, François LEMAIRE, Germaine COLMONT enz…. en onder de vleugels van goaltjesdief Renier MISSOTTEN werden wij een gevreesde subtopper.
Na de vette kwamen ook enkele magere jaren. Omdat er meer en meer ploegen opdoken, werd er een bijkomende reeks gemaakt en zo verzeilden wij in 4e provinciale. Niet voor héél lang, want halverwege de zeventiger jaren sloeg de vlam weer in de pan. Richard MISSOTTEN (ex-Waremme) werd bijgehaald. Trainer SURKEYN stemde de klanken en de uitvoerders deden de rest: Jef BELLIS, Charly VANZWIJGENHOVEN, Jean JOTTARD, André MOTTARD, POL VANSWEGENHOVEN, Francis SCHROYEN, Tony VREVEN en de onverslijtbare "Pallie" zorgden voor de eerste kampioenstitel. Inmiddels had Georges VANDERBEMDEN het voorzitterschap waargenomen, doch hij verzorgde daarbij ook bijna alle andere taken. Een man aan wie Eendracht enorm veel te danken heeft, want hij was het die de ploeg heeft rechtgehouden in moeilijke tijden. Als Eendracht binnenkort, in 2008, haar 50-jaar bestaan viert en Koninklijke wordt, dan zal dit voorzeker het meest te danken zijn aan deze man. Voordien waren ook Charel VANZWIJGENHOVEN, Lambert VANDEVELDE en Guido MIGNOLET in de voorzitterszetel terecht gekomen en waren Frans MISSOTTEN, Guy ONKELINX, Charel VANZWIJGENHOVEN, Edgard SCHOEFS, François VANOOST, Jos SCHOEFS, Roger VANDEN-BORNE, Hans COEMANS, Johnny CAPELLE en Francis SCHROYEN de secretarissen.
Het clublokaal was inmiddels ook al overgegaan, eerst naar Guy ONKELINX, en later naar café Bonanza. Ondertussen werd er echter een houten kantine gebouwd naast het terrein en dit was een goudmijn. Voortaan konden de supporters twee hobby’s terzelfdertijd beoefenen, en ook de club werd er niet slechter van, want er was méér financiële ruimte. Dit was trouwens ook nodig, want voor transferten was er veel geld nodig. De Mechelaars waren nochtans echte clubspelers. Dat kan men afleiden uit het feit dat de ploeg nooit echte vedetten heeft verkocht. Enkel Jean-Marie ABEELS (Waremme-Tongeren-Kortrijk-Waregem-STVV en Germinal) en Geert HOUBRECHTS (STVV en Antwerp) zijn als jeugdspelers later doorgedrongen naar de Eerste Nationale.
Tijdens de jaren '80 ging de club een paar keer op en neer tussen 4de en 3de provinciale. Tijdens die jaren werd de accommodatie door het bestuur van toen jaar na jaar verbeterd. Ook had men oog voor de jeugd en alle jaren had de club een paar ploegen in competitie.
Halverwege de jaren '90 ging het plots in snel tempo vooruit. Het bestuur werd vernieuwd, enkele mensen startten een degelijk jeugdbeleid op en zo ging het aantal jeugdspelers de lucht in. Volgend jaar zullen er niet minder dan 80 jeugdspelers actief zijn en dit in 7 verschillende competitieploegen (van duiveltjes tot scholieren). Ook aan de accommodatie werd verder gewerkt. EMB beschikt momenteel over drie pleinen waaronder één enkel en alleen voor duiveltjes en pre-miniemen. Tevens werd er in samenwerking met de gemeente Heers een volledig nieuwe lichtinstallatie geplaatst op het tweede plein. De innoguratie van deze werd gekoppeld aan een grote benefiet-wedstrijd voor Mariska Missotten, en ik denk te mogen zeggen dat dit één van de mooiste dagen in het bestaan van de club is geweest. Op sportief vlak bleef men ook niet stilstaan. In 1997 werd er voor het eerst kampioen gespeeld in 4de provinciale met als speler/trainer Stefan Kicken. Het jaar nadien degradeerden we jammer genoeg opnieuw naar 4de provinciale.
Tijdens het seizoen 2000-2001 konden we via een eindronde opnieuw promoveren naar 3de provinciale en dit met Stef Agten als speler/trainer.
De drie daaropvolgende jaren werd de ploeg elk jaar een beetje versterkt maar er werd vooral werk gemaakt om de groep samen te houden.
Op het einde van het voetbalseizoen 2002-2003 in derde provinciale liet trainer Stef Agten weten dat hij een einde wou maken aan de samenwerking met de club EMB. Hij beweerde dat hij met deze spelerskern het maximum had behaald wat hij in zijn ogen kon behalen, nl de promotie naar 2de provinciale via de eindronde. Als zeer goede vrienden werd door zowel club als trainer een einde gemaakt aan deze samenwerking.
Het voetbalseizoen 2003-2004 dat ons in tweede provinciale bracht, werd letterlijk en figuurlijk een flopseizoen. Een aantal factoren speelden ons parten. Door een meevaller en het laattijdig te weten komen dat we
naar tweede provinciale zouden promoveren kon het clubbestuur niet meer de gewenste spelers die de ploeg zouden moeten versterken, aankopen.
Resultaat: we moesten dus trachten de kop boven water houden in een sterkere reeks met dezelfde kern van spelers. Daarbij verlieten hier en daar dan nog enkele spelers de club.
Bijgevolg degradeerden we vorig seizoen terug naar derde provinciale. Even opmerken dat er op het einde van dat voetbalseizoen nog een donkergrijze bladzijde moest omgedraaid worden vermits de club onrechtstreeks van omkoping werd beschuldigd en een zware straf boven de club haar hoofd hing. Door het in beroep gaan van de club na een éérste veroordeling door de limburgse voetbalbond, werd de club én trainer van dat seizoen van alle blaam witgewassen door de Koninklijke Belgische voetbalbond in Brussel maar wie zegt ons niet dat zowel de club als spelers die in dit voetbalseizoen 2004 - 2005 speelden onrechtstreeks de prijs betaalden van het gelijk dat ze daar hebben gehaald?
Klein voorbeeld: bepaalde spelers die lichte overtredingen maken werden soms wel heel zwaar gesanctioneerd?
Tijdens het voetbalseizoen 2004-2005 werd er van trainer gewisseld. Thierry Brugmans nam het roer over van Filip Dehairs en moest ons zien te redden voor het behoud in derde provinciale. Na vele ups- en downs werd het behoud op de laatste speeldag veilig gesteld.
Over het voetbalseizoen 2005-2006 valt niet veel te zeggen. Toch enkele opmerkingen zijn hier op hun plaats. Allereerst was er de komst van een 4-tal franstaligen waarvoor gevreesd werd, maar hun integratie verliep heel goed. Ook tijdens het seizoen 2005-2006 was er alweer een trainerswissel die moest zorgen voor het behoud in derde provinciale. Assistent-trainer Dirk Gielen nam het roer over van Thierry Brugmans na weeral vele ups- en downs.
In 2007 fusioneerde club met RS Opheers. Deze jongere club was opgericht in de jaren 70 en bij de KBVB aangesloten met stamnummer 8516. Beide clubs speelden op dat moment in dezelfde reeks in Derde Provinciale. De fusieclub werd Eendracht Mechelen-Bovelingen-Opheers genoemd en speelde met stamnummer 6210 van Eendracht Mechelen voort. Als clubkleuren koos men geel en rood, met het geel van Mechelen-Bovelingen en het rood van Opheers.
Tijdens het seizoen 2009-2010 kwam EMBO uit als 'Opheers VV'. Deze club werd noodgedwongen opgericht, nadat EMBO voor één seizoen uitgesloten werd van competitievoetbal. Oorzaak was een vermeend omkoopschandaal, dat nooit bewezen werd. Toch werd de club en enkele bestuursleden ongemeen hard gestraft. Bij de start van seizoen 2010-2011 werd die club wederom opgedoekt omdat EMBO opnieuw in competitie mocht uitkomen.